Zilt Tij - Levensrituelen

 

Woorden en gebaren op bijzondere levensmomenten

 

Geboorte - Huwelijk - Sterven


BLOGS


Een Natuurbegraafplaats op Texel?

Die hebben we nog niet, al hoewel?

Het dorp De Koog wil graag zelf weer een begraafplaats. Helemaal terecht, alle andere dorpen hebben een eigen begraafplaats. De begraafplaats die De Koog in het verleden rijk was aan de Vogelmient kwam te vervallen. Alles wat er nog van rest is een grafsteen uit 1681 en een een stuk Bentheimer zandsteen uit een afgebroken kerk. De dorpscommissie houdt zich bezig met de realisatie van een begraafplaats, een locatie is nog onbekend. Het bos komt in aanmerking voor een zogeheten natuurbegraafplaats, Staats Bosbeheer Texel staat hier welwillend tegenover. Dit betreft echter oude berichtgeving uit 2012.

Het zou mooi zijn als Texel ook een natuurbegraafplaats zou krijgen,Texel heeft tenslotte veel natuur.

 

Natuurbegraven

Ik kwam op het onderwerp Natuurbegraafplaats voor deze blog door een artikel met als titel:

Natuurbegraven als lucratief verdienmodel, geplaatst in de Volkskrant van 26 januari 2016.

Bezitters van landgoederen die opzoek zijn naar een nieuwe bron van inkomsten en natuurorganisaties als Natuurmonumenten en Staatsbosbeheer die ook kampen met terug lopende inkomsten.

 

Wij zijn een onderdeel van de natuur

Ons lichaam is puur natuur, dat ons lichaam ooit zal sterven is een natuurlijk proces.

Na ons sterven wordt ons lichaam toevertrouwd aan de natuur.

Na een crematie wordt de as verstrooid en mengt zich met de aarde.

Bij begraven wordt het lichaam in de aarde gelegd en wordt uiteindelijk weer een met de aarde.

Zo vindt begraven nu ook meestal plaats in de natuur als het lichaam in de aarde wordt gelegd. Begraafplaatsen zijn vaak een oase van rust en natuur in een stedelijke omgeving.

 

Natuurbegraven Nederland

Er bestaat een organisatie die heet Natuurbegraven Nederland die in samenwerking met de Natuurmonumenten natuurgebieden beschikbaar maakt als natuurbegraafplaats.

Er zijn voor en tegenstanders.

 

Begraafplaats zo natuurlijk mogelijk ingericht

Ik zelf zou het liefste zien dat er begraafplaatsen komen die zo natuurlijk mogelijk in gericht worden. Veel groen, bloemen, heesters, bomen en water.

etEen plaats waar veel dieren hun thuis kunnen vinden en mensen hun laatste rustplaats. Geen rijen met graven, maar plaatsen waar enkele graven bij elkaar liggen en veel tussenruimte met wandelpaden. Geen grote stenen grafmonumenten de plaats aangeven waar iemand ligt begraven, maar een gedenkteken dat past in een natuurlijke omgeving van natuurlijk materiaal.

 

Een natuurbegraafplaats zonder dat we daar echte natuur voor opofferen, maar dat we een stukje natuur creëren waar het het leven herdacht kan worden in een natuurlijke omgeving vol van licht en leven.

 

 


31-01-2016

 

Leven met dementie, sterven met dementie.

 

Dementie

Je wilt het niet worden, je wilt het niet zijn, dement.

Informatieve avonden in het Alzheimercafé, brengt dementie onder onze aandacht.

Want laten we eerlijk zijn we hebben of krijgen er allemaal vroeg of laat mee te maken, in ons gezin, onze familie of onze vriendenkring.

Ik vind het een heel verdrietige ziekte, jezelf kwijtraken, niet meer zijn wie je bent, je grip op je leven en de wereld om je heen verliezen. Uiteindelijk niet meer thuis kunnen wonen en dan soms nog jaren kunnen overleven in eenverpleeghuis.

Waar verpleging enorm zijn best doet om er wat van te maken.

 

Ook een leven met dementie is waardevol

En dan een artikel over met de titel OOK EEN LEVEN MET DEMENTIE IS WAARDEVOL. De Volkskrant 20 januari 2016 op de pagina Opinie & Debat.

Het gaat over de publicatie van een nieuwe handreiking over het schriftelijke euthanasieverzoek.

Artsen kunnen in uitzonderlijke situaties van gevorderde dementie euthanasie toepassen. Na de nodige media-aandacht, wordt de nieuwe handreiking uitgelegd op de site van de KNMG – Koninklijke Nederlandse Maatschappij tot bevordering van de Geneeskunst.

 

Dementie en Euthanasie

Nee, er wordt echt niet zomaar Euthanasie toegepast bij dementie in een vergevorderd stadium. Voordat het zover is moet er en aan een heel protocol worden voldaan. Maar als het echt gaat over uitzichtloos en ondragelijk leiden dan is er ook euthanasie mogelijk bij vergevorderde Dementie.

Als je daarvoor in aanmerking wilt komen, adviseert de KNMG, moet je er op tijd bij zijn, d.w.z. voortijdig in gesprek gaan met je huisarts.

Moet je daar mee aan de gang bij beginnende dementie of als je nog kerngezond bent?

Tja........, misschien toch een dingetje om het eens over te hebben thuis?

 

Liefde, aandacht, respect, eerbied en zorg bij dementie

Ook mooi verwoord in het artikel dat de zorg voor mensen met een ziekte als dementie ook appelleert aan andere sociale waarden in onze samenleving.

Ruimte geven aan een andere kijk op ouderdom, lijden en dementie.

Dat aftakeling hoort bij het leven in ouderdom.

Zorg en waardering geven aan onze ouderen.

Zorg bieden die kwaliteit geeft aan hun leven en dus ook aan dat van ons.

Ondersteuning aan mantelzorgers, casemanagers die ouderen en hun familie door het hele ziekte proces begeleiden.

De verpleeghuiszorg goed op peil houden, want thuiswonen gaat soms echt niet meer.

Houden van en zorgen voor, door dik en dun. Want als je dement bent ben je nog steeds een mens, die liefde, zorg en aandacht nodig heeft. Je kunt je altijd afvragen bij een patiënt, wat heeft hij nodig wat kan ik geven.

Mensen zijn ook als ze patiënt waardevolle mensen.

Er mogen zijn zoals je bent ook met je ziekte, hoe moeilijk we dat ook vinden.

Leerzaam hoe het leven gaat, met in de jeugd al zijn kracht groei, verwachtingen en beloftes voor de toekomst en aan het einde hoe het is om oud en hulpbehoevend te zijn. Het verdriet van niet meer zijn wie je was, niet meer kunnen wat je altijd kon.

Dat is ook een deel van ons leven in dat levensdeel moeten we ook in liefde, respect en eerbied voor elkaar willen zorgen en ook deze zorg in liefde en dankbaarheid willen ontvangen tot de dood ons meeneemt, zelf gekozen of zelf gekomen.

 


27 Januari 2016

 

Een Hospice op Texel

Er zou op Texel een hospice moeten komen, daar had menig Tesselaar het al jaren over.

Het dichtstbijzijnde hospice voor Texel lag in Den Helder en alhoewel de zorg daar uitstekend is, was het een hoge drempel om daar heen te gaan.

Als je op bezoek wilde als familie dan is het tenslotte toch een hele onderneming van af Texel naar Den Helder het neemt zeker 3 uur reistijd in beslag.

 

Hospice Texel werd realiteit

Er kwamen plannen voor een hospice op Texel, een bestuur werd gevormd en het lange proces van een hospice opzetten ging van start. Niets dan lof voor de mensen van het eerste uur die daar zoveel tijd in staken en van alles en nog wat moesten uitzoeken aan praktische- en financiële zaken om een hospice van de grond te tillen. 1 Juli 2015 opende hospice Texel zijn deuren voor haar gasten. Gelegen aan de Anne Frankstraat in Den Burg.

De gevel voorzien van kleurrijke levensbomen. Refererend aan de gasten die het hospice mag ontvangen. Elke gast een uniek en waardevol mens, gesymboliseerd in een levensboom.

De gasten die het hospice liefdevol onderdak wil en kan bieden in de laatste fase van hun leven. Ook hun familie en vrienden zijn van harte welkom. Ook zij kunnen rekenen op ondersteuning van de vrijwilligers en coördinatoren die werkzaam zijn in Hospice Texel.

 

Wie zal er voor mij zorgen?

Wanneer neem je de beslissing om de laatste maanden, weken of dagen van je leven in een hospice te verblijven? Natuurlijk zijn ook in onze laatste levensfase het allerliefste thuis in onze eigen vertrouwde omgeving, in het huis waar we al zoveel met elkaar hebben mee gemaakt, dat spreekt voor zich. En we vinden het ook moeilijk voor onze naasten dat zij in de laatste periode van ons leven zoveel zorg en tijd aan ons moeten besteden. Vaak zoveel tijd en zorg dat hun leven alleen maar draait om zorg en aandacht voor degene die aan het einde van zijn leven gekomen is.

 

Filosoferen over het einde van je leven

Het is goed om af en toe eens met elkaar te filosoferen over het einde van ons leven.

Ook je lang voordat die periode zich zal aandienen, je af te vragen hoe je dan wilt dat je leven er uitziet voor jezelf en voor de mensen om je heen, je partner, je kinderen, familiekring en vrienden.

Heb je genoeg ruimte in huis om een tijdlang verzorgd te worden met alle hulpmiddelen die daar vaak voor nodig zijn?

Heb je genoeg mantelzorgers om je heen die deze zorg voor langere tijd kunnen garanderen, zonder dat ze daar zelf onder door gaan?

Bevraag elkaar eens zonder dat het nu al werkelijkheid is, hoeveel je voor elkaar zou kunnen zorgen? Wat is de grens van wat je elkaar kunt bieden? En als die grens bereikt wordt wat dan?

 

Wonen in het Hospice, te gast en toch bijna thuis voor gast en mantelzorgers

Een opname in het hospice is voor de gast en zijn familie het prettigste als het stervensproces nog niet is ingezet. Maar juist een paar weken ervoor, dan is de gast en de familie zich terdege bewust dat het sterven niet te lang meer op zich zal laten en is er ook nog de tijd om met elkaar thuis te raken in de zorg en aandacht die het hospice beidt voor de gast en zijn familie- en vriendenkring. Op bezoek kunnen komen en mee mogen helpen met verzorgen en eten koken als je dat wilt. Mogen slapen in de logeerkamer of bij de gast op de kamer om toch dicht bij te zijn. Maar ook aan kunnen schuiven en mee eten, je verhaal kwijt kunnen bij de vrijwilligers en de medewerkers van de thuiszorgverpleging. Je geen zorgen hoeven maken over zorgtaken want die worden je uit handen genomen. Als gast weten dat er 24 uur zorg voor je aanwezig is en dat je daar altijd gebruik van mag maken. Weten dat je mantelzorgers de vrijheid en ruimte hebben om te komen en te gaan wanneer ze maar willen. Gun je zelf het beste op elk moment in je leven en soms kan dat in je laatste levensfase de zorg van een hospice zijn.


17-01-2016

Sterven en Herinneren

 

6 Dagen geleden is David Bowie overleden, dat is jullie vast niet ontgaan.

De kranten stonden er vol van en het was wereld nieuws op TV en de Radio.

Toen ik maandag 11 januari zijn muziek de hele dag op de radio hoorde herinnerde ik me zijn muziek weer, die een deel van mijn         jeugd was.

Ook de foto's in de kranten herkende ik, beelden die diep in mijn geheugen weggestopt zaten.

En ja, ik had ook gehoord dat zijn nieuwe CD Blackstar uitgebracht was op zijn 69ste verjaardag op 8 januari j.l. 2 dagen voor zijn overlijden.

Een woord sprong er eruit in mijn Bowie herinneringen: FAME!!

Fame de titel van een tophit van Bowie uit 1975 van zijn album Young Americans.

Fame – Roem dat heeft Bowie zeker vergaard in zijn leven, met zijn bijzondere muziek,

de metamorfoses van zijn uiterlijk en zijn extravagante kledingstijl.

Hij gaat de geschiedenis in als een popster, een artiest, een trendzetter, zo zal hij herinnerd worden en steeds zullen we aan hem denken zodra we zijn muziek weer horen.

Brengt me bij herinneren.

Heb je je ooit afgevraagd hoe jij ooit herinnerd zult worden?

Wat zullen mensen van jou leven weten als je bent gestorven?

Wat je hebt gegeven aan het leven, wat je hebt gekregen en wat je hebt genomen?

Hoe mensen jou zullen herinneren dat is al begonnen sinds je bent geboren en het mooie is dat je dat zelf elke dag kunt bijsturen.

En zorg ervoor dat als jou tijd gekomen is, dat er in jouw afscheidsplechtigheid verteld zal worden wie jij was, was je dromen waren, waar je voor leefde en wat je jouw geliefde nabestaanden toewenst.  


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

14-01-2016

 

Potvissen

 

Sterven

Onderweg van Noord naar Zuid zijn ze

5 Stoere Potvismannen

Jong, vitaal en vol levenslust


Het noodlot slaat toe als ze de Noordzee in zwemmen.


Verdwaald, door honger gedreven of onervaren?


Gestrand op de Texelse kust
.

Verdrietig einde van een jong een beloftevol leven.


Rituelen aan het eind van het jaar

 

We hebben onze persoonlijke, zelf dagelijkse rituelen, we kennen rituelen op betekenisvolle momenten in ons leven zoals geboorte, huwelijk en overlijden.

En dan zijn er nog gezamenlijke rituelen door het jaar heen waar we al dan niet aan deelnemen.

December is een maand die van oudsher is gevuld met rituelen.

Ze markeren de donkere tijd van het jaar, onze verwachting naar het nieuwe jaar waarin we letterlijk en/of figuurlijk uit kijken naar het lengen van de dagen, het licht dat terug keert.

In de lentetijd merken we pas echt dat het licht weer terug is en de aarde levenskracht schenkt.

Zonlicht raakt de aarde en warmt de aarde waardoor planten gaan groeien en bloeien en voedsel geven.

Zo brengt licht de voedselketen in beweging.

Trekvogels keren terug, dieren ontwaken uit hun winterslaap.

Ook wij bemerken de lente, ook wij krijgen lentekriebels, willen naar buiten,

krijgen nieuwe energie en maken plannen.

 

Licht doet ons goed, licht maakt zichtbaar, we zeggen niet voor niets: “Iemand in het licht zetten”.

We steken ook kaarsjes voor elkaar aan omdat we elkaar willen laten weten dan we aan elkaar denken.

Licht is leven.

 

Van oudsher draait ons leven om overleven en voortplanting, vandaar dat er veel van deze symboliek verwerkt zit in onze decemberfeesten.

 

Kerstfeest, feest van het licht, in de christelijke kerk het feest van de geboorte van Jezus.

Dit feest is geplaatst in het donkerste periode van ons jaar.

Waarin we hoop en verwachting hebben naar de terugkeer van het zonlicht.

Ooit werd dit gevierd in het Midwinterfeest op 21 december de dag met de langste nacht, daarna gaan de dagen weer lengen.

 

In ons mensen schuilt ook de verwachting van een vreedzame wereld met genoeg voor iedereen. aan eten, drinken en woonruimte.

Onze aarde als veilig vreedzaam thuis voor al haar bewoners, om te leven in vrede, vrijheid en liefde.

Om te worden wie je wilt zijn en om te mogen zijn wie je bent.

De geboorte van ieder mensenkind heeft deze hoop en verwachting in zich.

Elk kind is een geschenk aan de toekomst.

 

In de dagen voor 25 december zetten we een kerstboom op.

Deze boomsoort behoudt zijn groene kleur in de wintermaanden.

Groen staat voor leven en groei.

In de boom hangen we kerstballen, deze staan symbool voor appels een teken van vruchtbaarheid.

Je vindt ook vaak vogeltjes in de kerstboom, symbool voor voorjaar, eieren, voortplanting en vruchtbaarheid.

We eten met elkaar en kleden ons met zorg, zo voelen we ons met elkaar verbonden en vieren we samen het leven.

We sturen kerstkaarten rond met goede wensen.

Met oudjaar eten we oliebollen, toasten op het leven, verjagen de boze geesten met vuurwerk en duiken in zee op Nieuwjaarsochtend, het nieuwe jaar is begonnen, het oude letterlijk van ons afgespoeld.

 

Fijne decembermaand